Zasłużeni dla Muzeum Rolnictwa



JAN BONDARENKO (1942 - 1989)

Jan Bondarenko urodził się 20 kwietnia 1942 r. w Ciechanowcu. Był synem sowieckiego lekarza weterynarii Siemiona (Szymona) Bondarenki i Ireny Okońskiej, mieszkanki Ciechanowca. Siemion nie ewakuował się po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej, przeżył okupację niemiecką, a zginął z rąk podziemia polityczno-wojskowego w 1946 r. Jan kontynuował zawód ojca, ukończył w 1966 r. Technikum Weterynaryjne w Łomży, po czym podjął studia w warszawskiej Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W 1967 r. otrzymał dyplom lekarza weterynarii. Po kilkuletnim stażu w Ośrodku Doradztwa Rolniczego Szepietowie, podjął pracę w Państwowym Zakładzie Leczenia Zwierząt w Ciechanowcu, początkowo jako ordynator, a od 1975 r. jako jego kierownik. Był współtwórcą budowy nowoczesnej lecznicy dla zwierząt w Ciechanowcu, otwartej w 1978 r.
W 1980 r. Jan Bondarenko obronił doktorat w Akademii Rolniczej w Lublinie na podstawie dysertacji: Lecznictwo zwierząt w XVIII i na początku XIX wieku na ziemiach polskich ze szczególnym uwzględnieniem zaleceń zawartych w dziełach ks. Krzysztofa Kluka.. Temat doktoratu świadczył o poczuciu tożsamości, ścisłych związkach z miastem rodzinnym.
Przez wiele lat dr Bondarenko brał udział w pracach Towarzystwa Miłośników Ciechanowca, a od 1982 r. aż do śmierci w 1989 r. był jego prezesem. W lipcu 1989 r. otworzył wystawę prezentującą Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w salach Państwowego Muzeum Historycznego w Wilnie. Brał udział w wielu innych przedsięwzięciach TMC, stał się osobą znaną i lubianą, budził niekwestionowany szacunek w lokalnej społeczności. Z racji zawodu był też postacią bardzo użyteczną. O doktorze Janie Bondarenko mówiono, że gdy zaistniała taka potrzeba, potrafił wstać od świątecznego stołu, aby nieść pomoc bolejącemu zwierzęciu. Takie postępowanie zjednało mu szacunek Zmarł na zawał serca w dniu 7 sierpnia 1989 roku w Ciechanowcu. Jego pogrzeb z udziałem kilku tysięcy osób uznano za największym w powojennym Ciechanowcu.
Obok działalności społecznej i praktyczno-zawodowej dr. J. Bondarenko dużą wagę przywiązywał do pracy naukowej, był aktywnym członkiem Sekcji Historycznej Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych oraz Łomżyńskiego Towarzystwa Naukowego im. Wagów. Jest autorem kilku ciekawych artykułów z historii leczenia zwierząt w dawnej Polsce, zamieszczanych w „Życiu Weterynaryjnym” i w prasie lokalnej. Znana była również jego wielka pasja kolekcjonerska, stał się prezes TMC posiadaczem jednej z największych i najbardziej reprezentatywnych w okolicy kolekcji lamp naftowych.
Z małżeństwa z Urszulą Czyż Jan Bondarenko miał dwie córki: Justynę i Monikę. Justyna Bondarenko-Kiersnowska poszła śladem ojca i ukończyła studia weterynaryjne. Obecnie z mężem Ksawerym Kiersnowskim prowadzi prywatną lecznicę dla zwierząt w Ciechanowcu, w domu pobudowanym przez swojego ojca. Druga z córek, polonistka Monika Bondarenko-Jurczuk, z mężem i dwójką dzieci mieszka obecnie w Stanach Zjednoczonych.
W zbiorach Muzeum Weterynarii znajdują się dokumenty obrazujące drogę zawodową i naukową dr. Jana Bondarenki, przekazane do zbiorów przez żonę Urszulę. Do zbiorów muzealnych trafił też pokaźny specjalistyczny księgozbiór zgromadzony przez dr. Jana Bondarenkę. Prawie wszystkie działy posiadają również eksponaty zebrane przez doktora w czasie prowadzonych w ramach TMC penetracji terenowych.
Dr Jan Bondarenko otrzymał wiele nagród i odznaczeń (państwowych, resortowych i regionalnych. Do najważniejszych należy zaliczyć: Odznakę Zasłużony Białostocczyźnie (1973), Odznakę Zasłużony Pracownik Rolnictwa (1977), Złotą Odznakę Za Opiekę nad Zabytkami (1977), Złoty Krzyż Zasługi (1978), Odznakę Honorową Zasłużony dla Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych (1982), Dyplom Honorowy „Za osiągnięcia w upowszechnianiu kultury” (1982), Odznakę Za Wzorową Pracę w Służbie Weterynaryjnej (1985).





LEON CHOCHLEW (1918 – 2000 )

Leon Chochlew urodził się 21 listopada 1918 roku w miejscowości Kupino na Syberii, zaś dzieciństwo i młodość spędził na Wileńszczyźnie. Ogromny wpływ na jego wychowanie miał wuj, Wacław Jan Strażewicz, który nie tylko zastąpił mu zaginionego ojca, ale również stał się mentorem i nauczycielem.
W 1946 r. rodzina Chochlewów przybyła w okolice Poznania. Tu, Leon Chochlew, zajął się uprawą roślin leczniczych oraz podjął studia na Wydziale Farmacji Akademii Medycznej w Poznaniu. Pracował w Państwowym Instytucie Naukowym Roślinnych Surowców Leczniczych i przez krótki czas w Poznańskich Zakładach Zielarskich Herbapol. W 1960 r. przeprowadził się do Ciechanowca, gdzie objął kierownictwo tutejszej apteki. Był członkiem białostockiego oddziału PTFarm, działał także w różnego rodzaju lokalnych stowarzyszeniach, m.in. w Towarzystwie Miłośników Ciechanowca i Kole Łowieckim Rogacz.
Szczególne znaczenie miała współpraca magistra Chochlewa z Muzeum Rolnictwa. W latach osiemdziesiątych podjął on inicjatywę utworzenia nowego działu, którego działania byłyby skierowane na propagowanie zielarstwa, uprawy i wykorzystywania ziół. Jednocześnie zrodziła się koncepcja założenia na terenie muzeum ogrodu roślin leczniczych. Moje argumenty padły na wyjątkowo podatny grunt, pisał mgr Chochlew, wspominając początki współpracy z dyrektorem muzeum, mgr. Kazimierzem Uszyńskim. Planowany ogród miał stać się swoistym hołdem, złożonym patronowi muzeum, ks. Krzysztofowi Klukowi. Podstawowym założeniem twórców ogrodu było odtworzenie w naturze Regestru roślin zdatnych do zażycia lekarskiego, uważanego za kompendium wiedzy farmakognostycznej okresu Oświecenia. Uroczystego otwarcia Ogrodu roślin zdatnych do zażycia lekarskiego dokonano 23 czerwca 1984 roku. Ta niecodzienna przyrodnicza ekspozycja zasłynęła wkrótce jako obiekt, który nie posiada swojego odpowiednika w całym kraju. Jej zalety zostały docenione także przez Resort Kultury i Sztuki, który uznał utworzenie ogrodu za wybitne osiągnięcie, przyznając jego twórcom nagrodę drugiego stopnia w ogólnopolskim konkursie na Najciekawsze Wydarzenia Muzealne Roku 1984.
Choć mgr Leon Chochlew formalnie nigdy nie był zatrudniony w Muzeum Rolnictwa jego współpraca z tą placówką trwała nieprzerwanie przez niemalże dwadzieścia lat. W tym czasie pozostawał merytorycznym opiekunem Działu Tradycji Zielarskich, poświęcając wolny czas na realizację kolejnych projektów. Jego zasługą było nie tylko założenie ogrodu, ale również opracowanie scenariusza wystawy zielarskiej, zebranie sporej liczby eksponatów, nawiązanie rozlicznych kontaktów, organizacja praktyk studenckich, wprowadzenie upraw roślin leczniczych na terenie muzeum. Wśród dokumentów Działu Tradycji Zielarskich do dziś zachowały się dziesiątki listów z całej Polski, adresowanych do Pana Magistra, zawierających prośby o przygotowanie ziołowych antidotów na przeróżne choroby i dolegliwości. Pracownicy muzeum często wspominają, że Pan Magister wyrabiał różne mieszanki ziołowe, którymi obdarowywał innych, sam też codziennie pił jakieś ziółka, zaś do pracujących w ogrodzie młodych ludzi zwracał się z następującym przesłaniem: Kochajcie Dzieci roślinki, a one będą wam za to wdzięczne przez całe życie. Zielarstwo i rośliny lecznicze były największą pasją Leona Chochlewa.
Wszechstronna aktywność ciechanowieckiego aptekarza nie pozostała niezauważona. W 1986 roku Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne przyznało Leonowi Chochlewowi medal im. Ignacego Łukasiewicza za wybitne zasługi dla farmacji polskiej De Pharmacia Bene Meritis.
Leon Chochlew zmarł 20 listopada 2000 roku, w przededniu swoich 82 urodzin. We wspomnieniu pośmiertnym zamieszczonym w Wiadomościach Zielarskich znalazły się następujące słowa: Pragniemy zapamiętać Pana Magistra Chochlewa jako wspaniałego Człowieka zafascynowanego przyrodą i pragnącego, aby Ziemia była jednym wielkim, kwitnącym ogrodem. Przy grobie Pana Magistra na parafialnym cmentarzu w Ciechanowcu co roku zakwita Jego ulubiona roślina lecznicza – waleriana.





JERZY JASIUK (1932-2016)

Jerzy Jasiuk urodził się 4 kwietnia 1932 roku w Warszawie. Był absolwentem Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Warszawskiej oraz członkiem Stacji Naukowo-Badawczej Polskiej Akademii Nauk na terenie budowy Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. W latach 1972–2013 piastował funkcję dyrektora Muzeum Techniki NOT. Przyczynił się między innymi do powstania oddziałów terenowych Muzeum Techniki NOT: Muzeum Zagłębia Staropolskiego w Sielpi, Kuźni Wodnej w Oliwie oraz Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego w Nowej Słupi. W latach 2001–2005 i 2005–2009 był członkiem Rady Muzeum Historycznego m.st. Warszawy (obecnie Muzeum Warszawy). Jako członek pracował również w Zarządzie Społecznego Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami im. Jerzego Waldorffa. Był jednym z organizatorów Polskiego Towarzystwa Historii Techniki oraz współzałożycielem i członkiem Komitetu Głównego Olimpiady Wiedzy Technicznej. Pracował także jako wiceprezes Towarzystwa Kultury Technicznej.
Kontakty Jerzego Jasiuka z Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu rozpoczęły się we wczesnych latach 70. XX w. Był wieloletnim członkiem Rady naszego muzeum. Szczególnie wspierał działalność Działu Techniki Rolniczej,z którym wspólnie zorganizował kilka konferencji naukowych np. „Ochrona zabytków techniki w Polsce” i wystaw czasowych, m. in. „Świat zabytkowych motocykli”, „Polskie radio – wczoraj i dziś”, „Jak się dawniej fotografowało”.
Z inicjatywy Jerzego Jasiuka i jego żony prof. Ireny Stasiewicz-Jasiukowej powstała unikatowa ekspozycja pn. Muzeum Pisanki. W 2004 roku przekazali oni do naszej placówki kolekcję ponad 1200 pisanek wielkanocnych. Kolekcja jest ciągle uzupełniana o nowe obiekty i obecnie liczy prawie 2300 sztuk polskich i zagranicznych pisanek. Wspólnie z żoną był organizatorem wielu spotkań autorskich dotyczących tematu pisanek wielkanocnych i współautorem cyklu tomików publikacji Pisanki w Ciechanowcu. Zawsze chętnie udzielał pomocy i angażował się w sprawy naszego muzeum. Zmarł 25 grudnia 2016 roku.





Krystyna Marszałek-Młyńczyk (1930-2007)

Krystyna Marszałek-Młyńczyk urodziła się 9 kwietnia 1930 r. w Białymstoku. Studia podjęła w 1950 r. na Wydziale Humanistycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1955 r. obroniła pracę magisterską Kobiety w powieściach Juliusza i Edmunda Goncourtów zostając magistrem filologii romańskiej. Następnie rozpoczęła pracę dziennikarską („Życie Białostockie”, „Życie Warszawy” i „Gazeta Białostocka”), zajmując się krytyką teatralną, publicystyką społeczno-kulturalną, historią i kulturą Podlasia. Była współzałożycielką białostockiego miesięcznika społeczno-kulturalnego „Kontrasty”, a w latach 1968–1974 jego redaktorem naczelnym.
Od 1959 r. brała udział w działaniach Stronnictwa Demokratycznego, była sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego SD w Białymstoku (1973-1976), następnie sekretarzem i członkiem Prezydium Centralnego Komitetu SD (1976-1981) oraz posłem na Sejm od IV do VIII kadencji; w tej ostatniej - przewodniczącą Komisji Kultury i Sztuki. Od kwietnia 1980 r. do marca 1983 r. zasiadała w Radzie Państwa. Wśród wielu pełnionych funkcji warto wskazać jeszcze na stanowiska radcy kulturalnego polskiej Ambasady we Francji i. dyrektora Instytutu Polskiego
w Paryżu, a także podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Sztuki (1986-1990). Będąc na emeryturze angażowała się w pracę Rady Fundacji Pamięci Ofiar Obozu Zagłady Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu i wielu innych, polskich i zagranicznych organizacji społecznych.
Związki Krystyny Marszałek-Młyńczyk z Ciechanowcem datują się od lat 60. XX wieku, kiedy to została członkiem Towarzystwa Miłośników Ciechanowca, nawiązała współpracę
z powstającym wtedy Muzeum Rolnictwa i zainteresowała się postacią ks. Krzysztofa Kluka. Jej rola promotorki miasta i muzeum została doceniona poprzez nadanie w 1972 r. tytułu Honorowego Obywatela Ciechanowca.
Pani Krystyna („Krysia”) opublikowała kilka książek i liczne artykuły pod swym nazwiskiem
i pod pseudonimem Maryna Kryńska. Były to m.in.: biografia malarza Mirosława Jana Mireckiego (Mirem – Paryski sen o sławie, 2005), autobiografia (Czas odległy a jednak bliski, 2006), a także książki o ks. K. Kluku: A Polska śpi na pośmiewisko mądrej Europy (1992) oraz Rady i przesłania księdza Krzysztofa Kluka (2004). Ostatnim dziełem K. Marszałek-Młyńskiej była publikacja poświęcona pamięci Kazimierza Uszyńskiego - „Człowiek i jego dzieło. O Kazimierzu Uszyńskim wspomnienia serdeczne, 2007. Zły stan zdrowia uniemożliwił autorce wzięcie udziału w grudniowej promocji książki. Zmarła po długiej i ciężkiej chorobie 22 grudnia 2007 r. w Warszawie. Zgodnie ze swoją ostatnią wolą została pochowana 3 stycznia 2008 r. na podlaskiej ziemi, w rodzinnym Białymstoku.
Za swoje zasługi Krystyna Marszałek-Młynczyk została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz francuskim medalem Chevalier de L’Ordre des Palmes Academiques (1989).
Dziennikarka i publicystka, działaczka społeczna i publiczna polubiła z wzajemnością Ciechanowiec i Muzeum Rolnictwa im. ks. K. Kluka. Bawiła tu często, nie tylko jako osoba oficjalna. Pasjonowała ją postać Patrona muzeum, była zatroskana problemami finansowymi (wspierała wnioski o wsparcie projektów), włączała się w dyskusje problemowe, szczególnie zabiegała o promocję osiągnięć ciechanowieckich. Miała świadomość, że często propaganda okresu PRL tworzyła byty wyimaginowane, nie stroniła od fałszów, kreowała „papierowych bohaterów”. Tym bardziej cieszyły ją autentyczne sukcesy Muzeum Rolnictwa, dawała temu wyraz, przenosiła pozytywne opinie do Białegostoku i Warszawy, sprowadzała gości. Zostawiła w Ciechanowcu dobre wspomnienia o sobie i konkretne dokonania.





Paweł Olszewski (1901-1990)

Urodzony 16 stycznia 1901 r. we wsi Koce-Basie koło Ciechanowca. Rodzicami byli Antoni i Leokadia Olszewscy, właściciele gospodarstwa rolnego oraz młyna we wsi Czaje. Paweł Olszewski oraz jego rodzeństwo (siostra i dwóch braci), odebrali wykształcenie podstawowe w domu rodzinnym, gdyż ojciec nie chciał wysyłać dzieci do szkoły z rosyjskim językiem wykładowym. Naukę kontynuował w Wilnie od 1912 r. w szkole z internatem, prowadzonej przez zgromadzenie duchowne, a od 1914 r. w gimnazjum. W 1915 r. rodzina Olszewskich została wysiedlona przez władze carskie w głąb Rosji (bieżeństwo wojenne), tam Paweł był naocznym świadkiem rewolucji.
Po powrocie do Polski P. Olszewski uzyskał w 1920 r. maturę w Liceum Ogólnokształcącym w Ostrowi Mazowieckiej i zaciągnął się ochotniczo do Wojska Polskiego. Brał udział w sierpniu w walkach pod Falenicą (przedmieścia Warszawy) i w zwycięskiej polskiej kontrofensywie na Wilno. Po wojnie rozpoczął naukę w szkole oficerskiej w Wilnie, z której zrezygnował po roku nie widząc siebie wśród zawodowej kadry oficerskiej.
W 1923 r. podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Ukończył je 24 kwietnia 1929 r. uzyskując dyplom lekarza medycyny. Powrócił na Podlasie i podjął praktykę lekarską w Ciechanowcu, skutecznie konkurując z trzema innymi medykami, pracującymi tutaj od dłuższego czasu.
Latem 1939 r. P. Olszewski został zmobilizowany do 108 pułku piechoty w Kobryniu. Trafił do sowieckiego obozu jenieckiego, gdzie udzielał pomocy medycznej rannym w czasie walk żołnierzom. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej powrócił do Ciechanowca. W wysłużonym ambulansie przyjmował chorych z terenu miasta i gminy. Istniał w Ciechanowcu również szpitalik na 15 łóżek, który jednak w każdej chwili mógł być postawiony do dyspozycji wojsk niemieckich. Paweł Olszewski pełnił w nim obowiązki kierownika, mając do pomocy Rosjanina Andrieja Mironowa. Nielegalnie zaopatrywał w leki miejscową ludność oraz oddziały partyzanckie. Prowadził również szkolenie medyczne młodych partyzantów, opatrywał rannych akowców, a jednym z nich był słynny polski historyk Paweł Jasienica.
Po zakończeniu działań wojennych dr Paweł Olszewski kontynuował praktykę lekarską udzielając pomocy potrzebującym bez względu na ich poglądy oraz status materialny, związki z ówczesnego podziemiem polityczno-wojskowym. Był powszechnie lubiany i akceptowany przez miejscową społeczność, natomiast władze odnosiły się do niego raczej niechętnie. Dodatkowym powodem niechęci oficjalnych czynników mógł być zwyczaj mówienia prawdy prosto w oczy. Mocno zaangażował się doktor P. Olszewski w działalność społeczną i odbudowę gospodarczą Ciechanowca. W 1944 r., wspólnie z ks. Nikodemem Kowalewskim, ówczesnym proboszczem ciechanowieckim, doprowadził do powstania Miejskiego Gimnazjum Koedukacyjnego, przekształconego potem w Liceum Ogólnokształcące. Był również współzałożycielem Spółdzielni Handlowej „Jedność” w Ciechanowcu, pierwszej tego typu instytucji na terenie powiatu Bielsk Podlaski.
W 1962 r. wystąpił dr Paweł Olszewski w roli jednego z założycieli Towarzystwa Miłośników Ciechanowca, on również przyczynił się walnie do powstania i późniejszego rozwoju Muzeum Rolnictwa im. księdza Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu, z którą to placówką był blisko związany do końca swojego życia. Był prezesem (1965-1970) i wielokrotnie członkiem zarządu TMC. Jego rola ambasadora i promotora miasta została doceniona przez społeczeństwo, bo w 1972 r., wspólnie z Krystyną Marszałek-Młyńczyk i Józefem Przesławem otrzymał on tytuł Honorowego Obywatela Ciechanowca.
Od 1968 r. doktor Paweł Olszewski osiadł na stałe wraz z żoną Ireną w Bogutach koło Ciechanowca, gdzie pomimo przejścia na emeryturę kontynuował w niepełnym wymiarze praktykę lekarską. Zmarł 3 grudnia 1990 r. i został pochowany na parafialnym cmentarzu w Bogutach.
Dr Paweł Olszewski był dobrym lekarzem, a przy tym wrażliwym na nędzę i ludzką biedę. Ubogim nie tylko udzielał bezpłatnych porad lekarskich, lecz także często dawał pieniądze na lekarstwa. Czynił to w ludzkim odruchu serca. I taki pozostał do końca Swego życia.
Pomimo swojej ofiarnej działalności społecznej oraz wieloletniej praktyki lekarskiej długo czekał dr Paweł Olszewski na uznanie w oczach władz państwowych. Najwyższymi wyróżnieniami były awans na stopień majora WP (9 VIII 1990, w 70. rocznicę wojny) oraz Nagroda I Stopnia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej (17 X 1990). Ponadto 13 lutego 1987 r. P. Olszewski otrzymał Nagrodę i Medal im. Zygmunta Glogera. Nie skąpiły mu natomiast nagród i wyróżnień władze regionalne i lokalne. Doktor Olszewski był również bohaterem kilku filmów dokumentalnych i słuchowisk radiowych, jego życie stało się tematem pracy magisterskiej obronionej na Uniwersytecie w Białymstoku. Nie doczekał się natomiast wyczerpującej biografii.





IGNACY FELICJAN TŁOCZEK (1902-1982)

6 sierpnia 1902 r. w wielkopolskim miasteczku Pyzdrach urodził się Ignacy Felicjan Tłoczek. Tam spędził dzieciństwo i wczesną młodość, ojciec był młynarzem, matka prowadziła zakład świadczący usługi malarskie i plastyczne. To po matce syn odziedziczył zdolności artystyczne.
W latach 1924-1931 I. Tłoczek studiował architekturę na Politechnice Warszawskiej. Za sprawą swych mistrzów, profesorów Oskara Sosnowskiego i Stanisława Noakowskiego, wyniósł ze studiów doskonałą znajomość architektonicznego rzemiosła i urbanistyki oraz ogromny szacunek do narodowego dziedzictwa kulturowego. Ten szacunek szedł w parze z troską o ratowanie zabytkowych obiektów architektonicznych, a także o zachowanie dawnych założeń urbanistycznych polskich miast i miasteczek, z dostosowaniem ich do nowoczesnych potrzeb i wymagań.
W 1931 r. Ignacy Tłoczek objął posadę kierownika Wydziału Technicznego
w Zarządzie Miejskim w Toruniu, co pozwoliło mu rozwinąć niepospolity talent architektoniczny. Na rezultaty nie trzeba było długo czekać. W 1938 r. Związek Miast Polskich powierzył mu sporządzenie planu zabudowy Miasta Białegostoku i od tego czasu rozpoczęło się zainteresowanie I. Tłoczka północno-wschodnią Polską. Sporządzone wówczas plany rozbudowy Białegostoku wytrzymały próbę czasu i zostały wykorzystane po wojnie.
Architekt brał udział w walkach 1939 r., zaś w czasie okupacji prowadził tajne nauczanie oraz inwentaryzację zabytkowych budowli, gromadząc z narażeniem życia obszerną dokumentację, sporządzając rysunki i plany. Dokumentacja ta stała się bezcennym źródłem oraz podstawą powojennej odbudowy wielu, częściowo zniszczonych, zabytkowych budowli w Polsce. W 1945 r. prezes Głównego Urzędu Planowania Przestrzennego powołał Ignacego F. Tłoczka na stanowisko dyrektora Biura Planów Regionalnych.
Szeroką wiedzę oraz doświadczenie wykorzystał najpełniej Ignacy Felicjan Tłoczek w pracy dydaktycznej i naukowo-badawczej, której poświęcił się całkowicie od 1948 r. na Wydziale Architektury i Planowania Wsi Politechniki Warszawskiej. Te zajęcia łączył ze stanowiskiem dyrektora Zarządu Muzeów i Ochrony Zabytków przy Ministerstwie Kultury i Sztuki. Wspólnie ze studentami rozpoczął wówczas I. Tłoczek inwentaryzację zabytkowej architektury wiejskiej. Nie bez znaczenia był również fakt, że silnie oddziaływał na społeczności wsi i małych miasteczek. Mieszkając od urodzenia na wsi – wspominał po latach dyr. Kazimierz Uszyński – dzięki Profesorowi pierwszy raz w życiu ujrzałem piękno architektury wiejskiej i piękno wielkiego uczonego, w cudownych rozmowach z ludźmi wsi.
W 1950 r. Ignacy Felicjan Tłoczek uzyskał doktorat na podstawie rozprawy naukowej Związki osadnicze miasteczek wielkopolskich z rolnictwem. W 1961 r. na Politechnice Warszawskiej dostał tytuł profesora. Od 1961 r. związał się ze Szkołą Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, gdzie objął Katedrę Budownictwa Wiejskiego na Wydziale Ekonomiczno-Rolniczym. Zmiana ta pozwoliła mu zainicjować kompleksowe badania nad budownictwem wiejskim, jego historią, ochroną zabytków budownictwa wiejskiego w Polsce oraz planowanie nowego budownictwa wiejskiego, czerpiącego z tradycji oraz najlepszych nowoczesnych rozwiązań. Przez wiele lat profesor kierował Komisją Budownictwa przy Komitecie Techniki Rolniczej Polskiej Akademii Nauk, podnosząc budownictwo wiejskie do rangi dyscypliny naukowej. Myśląc o przyszłości nie zapominał również o zabytkach. Skansen Mazowiecko-Podlaski w Ciechanowcu, którego był współtwórcą i wieloletnim konsultantem naukowym, stanowiący integralną część Muzeum Rolnictwa im. ks. K. Kluka, jest najlepszym tego przykładem. Profesor wiedząc, że kończy się realizacja skansenowskich zespołów w Ciechanowcu – wspominał dyr. K. Uszyński – miał nadzieję, że włączy się do realizacji jeszcze jednego wielkiego zadania, jakim będzie budowa Białostockiego Muzeum Wsi. Mówił, że nie wolno dopuścić do tego, aby z resztek bogactwa ludowej architektury Białostocczyzny nie uratować elementów przynajmniej najważniejszych. Niestety, nie dane mu było doczekać tej chwili, zmarł w Warszawie 7 października 1982 r.
W bogatej spuściźnie naukowej prof. Ignacego Felicjana Tłoczka znajduje się blisko 70 pozycji. Do najbardziej znanych należą: Miasteczka rolnicze w Wielkopolsce (1955), Chałupy polskie (1958), Formy architektury ludowej środkowego Podlasia (1961), Kształtowanie zieleni w krajobrazie wiejskim (1966), Budownictwo leśne (1970), Polskie budownictwo drewniane (1980), oraz wydane pośmiertnie: Polskie snycerstwo (1984), Dom mieszkalny na wsi polskiej (1985). Dorobek ten, będący sumą doświadczeń wielu pokoleń mieszkańców danego regionu, demaskował błędy nowoczesnego budownictwa, nie biorącego pod uwagę realnych potrzeb mieszkańców, całkowicie zrywającego z przeszłością, nie uwzględniającego uwarunkowań kulturowych, lokalnych wymogów klimatycznych oraz potrzeb środowiska przyrodniczego. Uczył prof. I. Tłoczek szacunku dla mądrości ludowej oraz zanikających już reliktów budownictwa ludowego, świadectw naszej kultury, jej niepowtarzalnego piękna i bogactwa.
W 1988 r. odsłonięta została w siedzibie Muzeum Rolnictwa, w pałacu, tablica pamiątkowa poświęcona prof. Ignacemu Felicjanowi Tłoczkowi.
W 100. rocznicę jego urodzin (2002 r.) zorganizowano sesję popularno-naukową, poświęconą życiu i dorobkowi naukowemu Pana Profesora.